Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2013

Για πόσο ακόμα;;;

Αλήθεια, για πόσο;
Πότε επιτέλους θα σταματήσει αυτό;
Για πόσο καιρό ακόμα θα μου φέρεσαι σαν να είμαι ένα 3χρονο καθυστερημένο κοριτσάκι;
Πότε θα σταματήσεις να τα ρίχνεις όλα στους άλλους και ποτέ σε σένα;
Δεν φταίνε πάντα οι άλλοι, ξέρεις.
Τις περισσότερες φορές φταις εσύ και μόνο εσύ.
Εσύ και η ξεροκεφαλιά σου. Το πείσμα σου ότι εσύ τα κάνεις όλα σωστά και μόνο οι άλλοι είναι λάθος.
Φτάνει πια. Έλεος. Δεκαεφτά χρόνια το ίδιο σκηνικό!
Για πόσο ακόμα, γαμώτο;
Δεν αντέχω άλλο. Δεν σε αντέχω άλλο!!!
Είμαι στην πιο κρίσιμη χρονιά μου και ώρες ώρες παρακαλάω να περάσω στου διαόλου τη μάνα, μόνο και μόνο για να σηκωθώ να φύγω από εδώ μέσα. Να φύγω μακρυά σου, όσο πιο μακρυά σου γίνεται!!
Να κάνω αυτό που πάντα ήθελα από μικρή. Να φύγω μακρυά από όλους σας.
Να είμαι μόνη μου και να μπορώ να κάνω ότι θέλω. Να μην σε έχω πάνω από το κεφάλι μου να μου γκρεμίζεις τα όνειρα και να μου φράζεις τις επιθυμίες με τη στενομυαλιά σου.
Πραγματικά δεν αντέχω άλλο. Πόση υπομονή να κάνω πια;
Συμβιβάστηκα και σας υποσχέθηκα να περάσω Θεσσαλονίκη για να μη σας επιβαρύνω με τα έξοδα, για να με έχετε κοντά σας, για να είμαι πιο άνετη στα φοιτητικά μου χρόνια, για να μην έχω και ένα σπίτι να φροντίζω μαζί με τις σπουδές και τα πανεπιστήμια. Το υποσχέθηκα, γαμώτο, παρόλο που το μόνο που θέλω είναι να τρέξω όσο πιο μακρυά σας γίνεται. Όσο πιο μακρυά σου γίνεται. Φτάνει πια. Αλήθεια, δεν αντέχω άλλο.
Θέλω πραγματικά να φύγω. 
Για το μόνο που στεναχωριέμαι αν περάσω αλλού και φύγω είναι ορισμένα άτομα, και μόνο αυτούς δε θέλω να αφήσω πίσω.
Αλλά μετά σκέφτομαι πως όλα είναι στο μυαλό μας τελικά.
Οι άνθρωποι αλλάζουν. Ό,τι μένει είναι οι αναμνήσεις και μόνο.
Γι΄αυτό πρέπει να κάνουμε ό,τι θέλουμε και όχι ό,τι πρέπει.
Να κάνουμε ό,τι θα μας αφήσει ωραίες αναμνήσεις από μια ζωή που εμείς διαλέξαμε, και όχι αναμνήσεις που άλλοι έχτισαν για εμάς.
Οπότε η φυγή μου δεν συναντά κανένα εμπόδιο ούτε από εδώ.
Θέλω να φύγω και θα το κάνω. Είτε με τον έναν, είτε με τον άλλον τρόπο.
Πάντως θα το κάνω, θα φύγω. Και πρώτα απ' όλα από σένα.
Δεν είναι ούτε εγωισμός, ούτε θυμός, ούτε πείσμα. Αγανάκτηση είναι.
Η αγανάκτηση δεκαεφτά χρόνων που άρχισε να εξωτερικεύεται επικίνδυνα και δεν μπορώ να κάνω κάτι γι' αυτό, ούτε και νομίζω πως θέλω να κάνω.
Όπως επίσης δε θέλω να ζω μια ζωή με καυγάδες, φωνές και υστερίες.
Να με βγάζεις έξω από τα ρούχα μου για δικές σου βλακείες.
Να καταλήγω να κλαίω από τα νεύρα μου και να ακούω αμέτρητες φορές το μόνο τραγούδι που μπορεί να με ηρεμήσει, προκειμένου να κρατήσω την όποια ψυχραιμία μού έχει απομείνει, να μην ξεχυθώ και σου πω κι άλλα, χειρότερα που θέλω να σου πω.
Κάνω υπομονή χρόνια τώρα γιατί πρέπει αλλά ποτέ δεν υποστήριζα τα πρέπει, οπότε δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα κρατιέμαι.
Εύχομαι μόνο μην είναι πολύ μεγάλη η έκρηξη, όταν έρθει, και να μην υπάρχουν και παράπλευρες απώλειες.




Μόνο εσύ. Κανένας και τίποτα δεν μπορεί να με ηρεμήσει όσο εσύ.

Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2013

Πάντα και παντού

Ξέρετε ποιο είναι το χειρότερο με τους πιο κοντινούς μας ανθρώπους;
Ότι νομίζουν πως σε ξέρουν καλύτερα από τον καθένα και τελικά δεν έχουν την παραμικρή ιδέα για το ποιος είσαι...
Και το μόνο που καταφέρνουν είναι να σου σπάνε συνεχώς τα νεύρα.
Πάντα και παντού.



Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2013

Ποτέ...

"Στη ζωή μου αγάπησα και μίσησα..
Πόνεσα και έκλαψα..
Μετάνιωσα για τις επιλογές μου και γύρισα πίσω να τις αλλάξω, αλλά ήταν αργά...
Κάνω την επανάστασή μου..
Σβήνω τους κανόνες..
Προβάλλω τα θέλω..
Ξεχνώ τις αγάπες..
Διαγράφω τα μίση..
Ζω για μένα...
Ίσως είναι και το μοναδικό πράγμα που κάνω για μένα...
Η σιωπή όλων σας είναι η φωνή μου.
Μίλησε και μην σιωπήσεις για κανέναν..
ΠΟΤΕ. "



Παρμένο από τις τουαλέτες του σχολείου μου. Συγχαρητήρια από μένα στην συντάκτρια, όποια κι αν ήταν.

Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2013

Those days...

Αυτές οι μέρες... Αυτές οι υπέροχες μέρες που δεν θες να τελειώσουν...
Που βγαίνεις με φίλους, που ξεκολλάς από τον υπολογιστή και τον καναπέ, που σε βλέπει λίγο ο ήλιος...
Αυτές οι μέρες που χαίρεσαι να βλέπεις παιδάκια να τσιρίζουν τριγύρω..
Σκυλάκια να τρέχουν τρελαμένα δεξιά και αριστερά...
Παππούδες και γιαγιάδες στην καθιερωμένη Κυριακάτικη βόλτα τους...
Μασκαρεμένους νέους που βγήκαν να μοιράσουν λίγη από την τρέλα τους...
Αυτές οι μέρες που πιστεύεις ότι τίποτα δεν μπορεί να σου χαλάσει τη διάθεση..
Αυτές οι μέρες που δεν σ΄ αφήνουν να πας σπίτι...
Που σε κρατάνε με τις ώρες κάτω από τον ήλιο..
Που σε προκαλούν να ξεχάσεις τα πάντα, να κάνεις μόνο όσα πραγματικά θέλεις..
Ναι, αυτές οι μέρες που σου αφήνουν μόνο καλές αναμνήσεις..
Που προσθέτουν λίγο χρώμα στην καθημερινότητα σου..
Που δεν σ' αφήνουν να τις ξεχάσεις...
Που δεν θέλεις να τις ξεχάσεις, που κάνεις τα πάντα για να μην τις ξεχάσεις...
Γιατί αυτές οι μέρες ξέρεις ότι αξίζουν όσο τίποτα..
Γιατί σου επιβεβαιώνουν ότι ζεις, ότι αξίζει να ζεις τελικά...
Αυτές οι μέρες που σου δίνουν τη δυνατότητα να ανακαλύψεις..
Να ανακαλύψεις ανθρώπους, πράγματα, γεγονότα, στιγμές, μέρη, ασχολίες, ταλέντα...
Να ανακαλύψεις εσένα, τον εαυτό σου...
Να ανακαλύψεις τον κόσμο τριγύρω σου..
Να ανακαλύψεις την πόλη σου, την απέραντη ομορφιά της...
Ναι, αυτή την ομορφιά που σε σκλαβώνει, που δεν σε αφήνει να φύγεις, που σε κάνει να την ερωτευτείς και να μην την ξεχνάς ποτέ...
Γιατί μόνο εκεί βρίσκεις τον εαυτό σου..
Γιατί μόνο εκεί βρίσκεις τόση ομορφιά..
Γιατί μόνο εκεί βρίσκεις αυτό που ψάχνεις...
Γιατί ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ είναι μόνο μία..!



Και κλείνοντας..  Σήμερα απέκτησα και έναν ακόμη φίλο... Και ευχαριστώ τον κολλητό μου γι' αυτό :)
Τον κολλητό μου που με θυμήθηκε στην 7ήμερη με το σχολείο του και μου έφερε δωράκι τον καινούριο μου φίλο από την Πράγα.. 
Το όνομά του Αχιλλέας... Έμπνευση της στιγμής που οφείλεται στον κούκλο σερβιτόρο του καφέ που καθόμασταν και τον έλεγαν Αχιλλέα, έτσι για να μην τον ξεχάσουμε, για να μην ξεχαστεί τίποτα και κανένας από τη σημερινή μέρα...
Και για να επανέλθω στον λούτρινο Αχιλλέα, τον ερωτεύτηκα από την πρώτη στιγμή που τον είδα, από τη στιγμή που τον έβγαλε ο κολλητός μου από την τσάντα του... Έχω σκοπό να αρχίσω ξανά -μετά από πολλά χρόνια- να κοιμάμαι με ένα λούτρινο παρέα, να μην τον αποχωριστώ ούτε ένα βράδυ..
Άλλωστε αυτή την αξία δεν έχουν τα δώρα;
Να σου θυμίζουν πρόσωπα και στιγμές που έζησες και δεν θες να ξεχάσεις.


Παρακάτω ο Αχιλλέας μου, λίγα λεπτά μετά τη γνωριμία μας, υποφέροντας λίγη από την τρέλα της παρέας μας... <3


Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2012

Merry Christmas!


Ευτυχισμένα Χριστούγεννα!! Χρόνια πολλά σε όλους και ιδιαίτερα σε αυτούς που γιορτάζουν - χρόνια  μου πολλά λοιπόν. :Ρ