Για πόσο ακόμα;;;

Αλήθεια, για πόσο;
Πότε επιτέλους θα σταματήσει αυτό;
Για πόσο καιρό ακόμα θα μου φέρεσαι σαν να είμαι ένα 3χρονο καθυστερημένο κοριτσάκι;
Πότε θα σταματήσεις να τα ρίχνεις όλα στους άλλους και ποτέ σε σένα;
Δεν φταίνε πάντα οι άλλοι, ξέρεις.
Τις περισσότερες φορές φταις εσύ και μόνο εσύ.
Εσύ και η ξεροκεφαλιά σου. Το πείσμα σου ότι εσύ τα κάνεις όλα σωστά και μόνο οι άλλοι είναι λάθος.
Φτάνει πια. Έλεος. Δεκαεφτά χρόνια το ίδιο σκηνικό!
Για πόσο ακόμα, γαμώτο;
Δεν αντέχω άλλο. Δεν σε αντέχω άλλο!!!
Είμαι στην πιο κρίσιμη χρονιά μου και ώρες ώρες παρακαλάω να περάσω στου διαόλου τη μάνα, μόνο και μόνο για να σηκωθώ να φύγω από εδώ μέσα. Να φύγω μακρυά σου, όσο πιο μακρυά σου γίνεται!!
Να κάνω αυτό που πάντα ήθελα από μικρή. Να φύγω μακρυά από όλους σας.
Να είμαι μόνη μου και να μπορώ να κάνω ότι θέλω. Να μην σε έχω πάνω από το κεφάλι μου να μου γκρεμίζεις τα όνειρα και να μου φράζεις τις επιθυμίες με τη στενομυαλιά σου.
Πραγματικά δεν αντέχω άλλο. Πόση υπομονή να κάνω πια;
Συμβιβάστηκα και σας υποσχέθηκα να περάσω Θεσσαλονίκη για να μη σας επιβαρύνω με τα έξοδα, για να με έχετε κοντά σας, για να είμαι πιο άνετη στα φοιτητικά μου χρόνια, για να μην έχω και ένα σπίτι να φροντίζω μαζί με τις σπουδές και τα πανεπιστήμια. Το υποσχέθηκα, γαμώτο, παρόλο που το μόνο που θέλω είναι να τρέξω όσο πιο μακρυά σας γίνεται. Όσο πιο μακρυά σου γίνεται. Φτάνει πια. Αλήθεια, δεν αντέχω άλλο.
Θέλω πραγματικά να φύγω. 
Για το μόνο που στεναχωριέμαι αν περάσω αλλού και φύγω είναι ορισμένα άτομα, και μόνο αυτούς δε θέλω να αφήσω πίσω.
Αλλά μετά σκέφτομαι πως όλα είναι στο μυαλό μας τελικά.
Οι άνθρωποι αλλάζουν. Ό,τι μένει είναι οι αναμνήσεις και μόνο.
Γι΄αυτό πρέπει να κάνουμε ό,τι θέλουμε και όχι ό,τι πρέπει.
Να κάνουμε ό,τι θα μας αφήσει ωραίες αναμνήσεις από μια ζωή που εμείς διαλέξαμε, και όχι αναμνήσεις που άλλοι έχτισαν για εμάς.
Οπότε η φυγή μου δεν συναντά κανένα εμπόδιο ούτε από εδώ.
Θέλω να φύγω και θα το κάνω. Είτε με τον έναν, είτε με τον άλλον τρόπο.
Πάντως θα το κάνω, θα φύγω. Και πρώτα απ' όλα από σένα.
Δεν είναι ούτε εγωισμός, ούτε θυμός, ούτε πείσμα. Αγανάκτηση είναι.
Η αγανάκτηση δεκαεφτά χρόνων που άρχισε να εξωτερικεύεται επικίνδυνα και δεν μπορώ να κάνω κάτι γι' αυτό, ούτε και νομίζω πως θέλω να κάνω.
Όπως επίσης δε θέλω να ζω μια ζωή με καυγάδες, φωνές και υστερίες.
Να με βγάζεις έξω από τα ρούχα μου για δικές σου βλακείες.
Να καταλήγω να κλαίω από τα νεύρα μου και να ακούω αμέτρητες φορές το μόνο τραγούδι που μπορεί να με ηρεμήσει, προκειμένου να κρατήσω την όποια ψυχραιμία μού έχει απομείνει, να μην ξεχυθώ και σου πω κι άλλα, χειρότερα που θέλω να σου πω.
Κάνω υπομονή χρόνια τώρα γιατί πρέπει αλλά ποτέ δεν υποστήριζα τα πρέπει, οπότε δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα κρατιέμαι.
Εύχομαι μόνο μην είναι πολύ μεγάλη η έκρηξη, όταν έρθει, και να μην υπάρχουν και παράπλευρες απώλειες.

Μόνο εσύ. Κανένας και τίποτα δεν μπορεί να με ηρεμήσει όσο εσύ.

Πάντα και παντού

Ξέρετε ποιο είναι το χειρότερο με τους πιο κοντινούς μας ανθρώπους;
Ότι νομίζουν πως σε ξέρουν καλύτερα από τον καθένα και τελικά δεν έχουν την παραμικρή ιδέα για το ποιος είσαι...
Και το μόνο που καταφέρνουν είναι να σου σπάνε συνεχώς τα νεύρα.
Πάντα και παντού.

Ποτέ...

"Στη ζωή μου αγάπησα και μίσησα..
Πόνεσα και έκλαψα..
Μετάνιωσα για τις επιλογές μου και γύρισα πίσω να τις αλλάξω, αλλά ήταν αργά...
Κάνω την επανάστασή μου..
Σβήνω τους κανόνες..
Προβάλλω τα θέλω..
Ξεχνώ τις αγάπες..
Διαγράφω τα μίση..
Ζω για μένα...
Ίσως είναι και το μοναδικό πράγμα που κάνω για μένα...
Η σιωπή όλων σας είναι η φωνή μου.
Μίλησε και μην σιωπήσεις για κανέναν..
ΠΟΤΕ. "

Παρμένο από τις τουαλέτες του σχολείου μου. Συγχαρητήρια από μένα στην συντάκτρια, όποια κι αν ήταν.

Those days...

Αυτές οι μέρες... Αυτές οι υπέροχες μέρες που δεν θες να τελειώσουν...
Που βγαίνεις με φίλους, που ξεκολλάς από τον υπολογιστή και τον καναπέ, που σε βλέπει λίγο ο ήλιος...
Αυτές οι μέρες που χαίρεσαι να βλέπεις παιδάκια να τσιρίζουν τριγύρω..
Σκυλάκια να τρέχουν τρελαμένα δεξιά και αριστερά...
Παππούδες και γιαγιάδες στην καθιερωμένη Κυριακάτικη βόλτα τους...
Μασκαρεμένους νέους που βγήκαν να μοιράσουν λίγη από την τρέλα τους...
Αυτές οι μέρες που πιστεύεις ότι τίποτα δεν μπορεί να σου χαλάσει τη διάθεση..
Αυτές οι μέρες που δεν σ΄ αφήνουν να πας σπίτι...
Που σε κρατάνε με τις ώρες κάτω από τον ήλιο..
Που σε προκαλούν να ξεχάσεις τα πάντα, να κάνεις μόνο όσα πραγματικά θέλεις..
Ναι, αυτές οι μέρες που σου αφήνουν μόνο καλές αναμνήσεις..
Που προσθέτουν λίγο χρώμα στην καθημερινότητα σου..
Που δεν σ' αφήνουν να τις ξεχάσεις...
Που δεν θέλεις να τις ξεχάσεις, που κάνεις τα πάντα για να μην τις ξεχάσεις...
Γιατί αυτές οι μέρες ξέρεις ότι αξίζουν όσο τίποτα..
Γιατί σου επιβεβαιώνουν ότι ζεις, ότι αξίζει να ζεις τελικά...
Αυτές οι μέρες που σου δίνουν τη δυνατότητα να ανακαλύψεις..
Να ανακαλύψεις ανθρώπους, πράγματα, γεγονότα, στιγμές, μέρη, ασχολίες, ταλέντα...
Να ανακαλύψεις εσένα, τον εαυτό σου...
Να ανακαλύψεις τον κόσμο τριγύρω σου..
Να ανακαλύψεις την πόλη σου, την απέραντη ομορφιά της...
Ναι, αυτή την ομορφιά που σε σκλαβώνει, που δεν σε αφήνει να φύγεις, που σε κάνει να την ερωτευτείς και να μην την ξεχνάς ποτέ...
Γιατί μόνο εκεί βρίσκεις τον εαυτό σου..
Γιατί μόνο εκεί βρίσκεις τόση ομορφιά..
Γιατί μόνο εκεί βρίσκεις αυτό που ψάχνεις...
Γιατί ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ είναι μόνο μία..!

Και κλείνοντας..  Σήμερα απέκτησα και έναν ακόμη φίλο... Και ευχαριστώ τον κολλητό μου γι' αυτό :)

Τον κολλητό μου που με θυμήθηκε στην 7ήμερη με το σχολείο του και μου έφερε δωράκι τον καινούριο μου φίλο από την Πράγα.. 

Το όνομά του Αχιλλέας... Έμπνευση της στιγμής που οφείλεται στον κούκλο σερβιτόρο του καφέ που καθόμασταν και τον έλεγαν Αχιλλέα, έτσι για να μην τον ξεχάσουμε, για να μην ξεχαστεί τίποτα και κανένας από τη σημερινή μέρα...

Και για να επανέλθω στον λούτρινο Αχιλλέα, τον ερωτεύτηκα από την πρώτη στιγμή που τον είδα, από τη στιγμή που τον έβγαλε ο κολλητός μου από την τσάντα του... Έχω σκοπό να αρχίσω ξανά -μετά από πολλά χρόνια- να κοιμάμαι με ένα λούτρινο παρέα, να μην τον αποχωριστώ ούτε ένα βράδυ..

Άλλωστε αυτή την αξία δεν έχουν τα δώρα;

Να σου θυμίζουν πρόσωπα και στιγμές που έζησες και δεν θες να ξεχάσεις.

Παρακάτω ο Αχιλλέας μου, λίγα λεπτά μετά τη γνωριμία μας, υποφέροντας λίγη από την τρέλα της παρέας μας... <3

Merry Christmas!

Ευτυχισμένα Χριστούγεννα!! Χρόνια πολλά σε όλους και ιδιαίτερα σε αυτούς που γιορτάζουν - χρόνια  μου πολλά λοιπόν. :Ρ         

   

1...

Για την ακρίβεια, ούτε 2 ώρες! :D
Επιτέλους, έρχονται!
Και το να γυρνάς τέτοια μέρα από βόλτα με φίλους για να κάτσεις στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι με όλη την οικογένεια είναι ανεκτίμητη αξία!
Καλά Χριστούγεννα σε όλους! :D

2...

2 μέρες έμειναν! Άντε, θέλω να γιορτάσω το όνομά μου επιτέλους!
2 μέρες τώρα δεν έχω πιάσει να κάνω κανένα μάθημα :Ρ
Κι υποτίθεται ότι θα τα έκανα όλα νωρίς για να κάθομαι στις υπόλοιπες διακοπές ξέγνοιαστη.. :Ρ
Επίσης, έκανα τα νύχια μου σήμερα επιτέλους.. Βέβαια, για κάτι άλλο ξεκίνησαν και τελικά αλλιώς κατέληξαν, αλλά και πάλι είναι σε χριστουγεννιάτικο mood, όπως και να το κάνουμε.
Πφφφ, όλα έτοιμα -ακόμη και τα νύχια μου- και τα Χριστούγεννα ακόμη να έρθουν...

3...

3 μέρες για τα Χριστούγεννα...
Επιτέλους διακοπές! Ηρεμία, χαλάρωση, ξεκούραση, έλλειψη άγχους, ελεύθερος χρόνος...
Παρόλο που μας έχουν φορτώσει ένα σωρό μαθήματα...
Χαρούμενες διακοπές σε όλους! :)

4...

4 μέρες για τα Χριστούγεννα... Και το σχολείο επιτέλους έκλεισε! :D
Και τελικά δεν καταστράφηκε ο κόσμος... Κρίμα ρε γαμώτο...
Χμ, τουλάχιστον άρχισαν επιτέλους οι διακοπές!
Τώρα το μόνο που λείπει είναι ένα αγόρι και λίγο χιόνι...
Οκ, το να χιονίσει είναι πιο πιθανό στη δική μου περίπτωση.

5...

5 μέρες για τα Χριστούγεννα... 
Κι μία ακόμη για τα σχολεία :D
Στο σημείο αυτό πρέπει να αναφέρω ότι όλο αυτό το τσουχτερό κρύο έχει αρχίσει να μου τη δίνει απίστευτα...
Από την άλλη, είναι τόσο όμορφο να γυρνάς παγωμένος από το φροντιστήριο και να βλέπεις παντού στολισμένα μπαλκόνια :)

6...

6 μέρες για τα Χριστούγεννα...
Και 2 μέρες μαρτύριο ακόμη...
Ααα! Επιτέλους πήραμε κουραμπιέδες και μελομακάρονα! :D

7...

7 μέρες και ΑΚΟΜΗ  ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ  ΜΕΛΟΜΑΚΑΡΟΝΑ ΚΑΙ ΚΟΥΡΑΜΠΙΕΔΕΣ.
Κοντεύω να τρελαθώ.
Άλλο ένα διαγώνισμα έφυγε σήμερα από τη λίστα. Και μπορώ να πω ότι για αδιάβαστη τα πήγα τέλεια :Ρ
Αύριο το πρόγραμμα έχει εκδρομούλα, οπότε από διάβασμα τίποτα.
Τέλειωσα και με τα φροντιστήρια νωρίς σήμερα οπότε -ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ- μπορώ να κάτσω σπίτι χωρίς να κάνω οτιδήποτε έχει σχέση με μαθήματα.
Επιτέλους λίγη χαλάρωση!
Ας πιω τη σοκολάτα μου λοιπόν.. :D

8...

8 μέρες...
Ακόμη να πάρουμε μελομακάρονα και κουραμπιέδες...
Σήμερα γράψαμε ένα διαγώνισμα στα Αγγλικά, μία 2ωρη έκθεση και παραλίγο 1 τεστ στη Χημεία.
Και αύριο γράφω Ιστορία και δεν ξέρω τίποτα. Ούτε καν την ύλη.
Και σε λίγο έχω 3 ώρες φροντιστήριο.
Δεν αντέχω άλλο. Θέλω διακοπές!

9...

9 μέρες... 9 μέρες απέμειναν για τα Χριστούγεννα και ακόμη δεν υπάρχει εδώ μέσα ούτε ένα μελομακάρονο, ούτε ένας κουραμπιές... 
Θέλω μελομακάρονα και κουραμπιέδες τώρα! 
Κι ας ξέρω ότι παχαίνουν, κι ας είμαι ήδη αρκετά χοντρή...

10...

Και ξεκινάμε την αντίστροφη μέτρηση... 
10 μέρες μέχρι τα Χριστούγεννα και μια βδομάδα μαθημάτων ακόμη.... 
Υπομονή, θα έρθουν καλύτερες μέρες... :|

Ψήσου...

Αυτό.

Απελπισία!

   Μπορώ να πω πως περνάω μια φρικτή περίοδο. Απ' όλες τις απόψεις. Κι όταν λέω φρικτή, το εννοώ, φρικτή.

Καταρχήν, άρχισαν τα σχολεία -.- 

Έχω νευριάσει απίστευτα γιατί η φετινή χρονιά είναι μακράν χειρότερη απ' όλες. Δεν έχουμε καθηγητές! -.- Αρκεί μόνο να πω ότι Ιστορία μας κάνει ένας Νομικός που κάνει Δίκαιο στη Θεωρητική, Μαθηματικά Κατεύθυνσης ένας άσχετος 63χρονος που πλένεται κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα και Φυσική Γενικής ένας Πληροφορικός που στην ταχύτητα βάζει τη μονάδα της επιτάχυνσης.

Επίσης, λιώνω κάθε μέρα στα φροντιστήρια όπως κάθε χρόνο εδώ και 4 χρόνια περίπου. Χρόνος ούτε να ξυθούμε. Και για να είμαι ειλικρινής δεν φταίει μόνο το φροντιστήριο γι΄αυτό. Φταίει και το γεγονός ότι είμαι πωρωμένο με το laptop και πλέον έχω φτάσει σε σημείο να λιώνω περισσότερο σ' αυτό παρά να διαβάζω. Κι αν συνεχίσω έτσι, με βλέπω να περνάει του χρόνου ΤΕΙ Ιχθυοκαλλιέργειας στα Γιάννενα. Χώρια η γκρίνια της μάνας μου και οι γκαρίδες του πατέρα μου κάθε τετράμηνο με την άφιξη των βαθμών στο σπίτι μας. Τέρμα, πρέπει να αρχίσω σιγά-σιγά να ξεκολλάω.

Έλα όμως που κάθε φορά που το παίρνω απόφαση να ξεκολλήσω, όλο και κάτι καινούριο βρίσκω να πωρωθώ! Για παράδειγμα, τις τελευταίες μέρες, εκτός από το facebook -κλασσική αξία- έφαγα ένα κόλλημα με το weheartit. Τρεις μέρες τώρα δεν έχω σταματήσει να πατάω καρδούλες σε ό,τι χαζομαρίτσα μου τραβήξει την προσοχή. Και σαν να μην έφτανε αυτό, με λέει χθες η κολλητή μου ό,τι άρχισε να ασχολείται περισσότερο με το twitter της (που μέχρι πριν λίγο το είχε μόνο για τους διασήμους) και σαν καλό βόδι που είμαι, είπα να αρχίσω να κολλάω κι εγώ! 

Παρεμπιπτόντως, όποιος έχει twitter και ασχολείται, αν θέλει ας το γράψει σαν σχόλιο να έχω κάποιον να followάρω xD

Τέλος πάντων, εκτός όλων των παραπάνω, με τούτα και με εκείνα, μου ΄χει φύγει και η όρεξη να βγω έξω. -.- Βγήκα χθες με τους 2 κολλητούς μου και μετά από καμιά ώρα άρχισα να βαριέμαι του θανατά. Και δεν έφταιγε η παρέα γι' αυτό, σε καμία περίπτωση. Αλλά δεν ξέρω, ξαφνικά, από εκεί που ήθελα να βγαίνω κάθε μέρα, τώρα δεν θέλω να το κουνήσω απ' το σπίτι. Πφφ, εφηβεία! Μέχρι και σ' αυτό έχει βάλει το χέρι της! -.-

Και δεν φτάνουν όλα αυτά, είχαμε και το άλλο χθες! Όπου και να γύριζες το βλέμμα σου, παντού ωραίοι! Παντού όμως! Αφού στο τέλος με την κολλητή μου καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι έφταιγε η πανσέληνος και βγήκαν όλοι μαζί! Αμ, το άλλο; Παντού ζευγαράκια! -.- Και όλη την ώρα ματσα-μούτσα μες την μούρη σου! -.- Ντάξει ρε παιδιά, καταλάβαμε, είστε ερωτευμένοι και θέλετε να το δείξετε αλλά δείξτε και λίγο σεβασμό και σε εμάς τους forever alone που σας βρίζουμε κάθε φορά που σας βλέπουμε και θέλουμε να σας πετάξουμε στο Θερμαϊκό απ' τα νεύρα μας! Και στην τελική, get a room δηλαδή! Στο κέντρο της πόλης βρήκατε να φασώνεστε όλη την ώρα;

Αυτά:) 

Περιμένω και περίοδο και είμαι μες τα νεύρα όπως πάντα. Άσε που έχω τσακίσει ότι σοκολατένιο υπάρχει μες το σπίτι εδώ και μια βδομάδα! Μ' αρέσει που ξεκίνησα και γυμναστήριο, τρομάρα μου! Τζάμπα 30 ευρώ το μήνα πάνε -.-

Μιαμ, μιαμ<3 *.*

Τι είναι θέατρο..

Θέατρο είναι οι άνθρωποι.

Θέατρο είναι οι μνήμες.  

Θέατρο είναι το μέλλον που αυτές οι μνήμες προδιαγράφουν.  

Θέατρο είναι όσα ειπώθηκαν, όσα υπονοούνται και ίσως δεν ειπωθούν ποτέ.  

Θέατρο είναι οι σιωπές.  

Θέατρο είναι η συγκίνηση που γεννάει. 

Θέατρο είναι όταν περνάνε δύο και τρεις μέρες από την παράσταση κι αυτή ακόμα στριφογυρνάει μέσα σου και σε βασανίζει, ανήμπορη να κατασταλάξει , αναποφάσιστη αν πρέπει να μείνει ή να φύγει.   

Ένα κομμάτι ζωής συμπηκνωμένης που το βλέπεις να εκτιλύσσεται μπροστά σου.   εσύ δε συμμετέχεις(;).  

Αλλά το βιώνεις.  

Και το δικό σου σώμα είναι εκεί. Tο μυρίζεις. Tο βλέπεις να κοκκινίζει. Nα μαυρίζει. Nα γίνεται μπλε.  

Τις ολοστρόγγυλες στάλες του ιδρώτα να πέφτουν στα ρούχα.  Στο σκηνικό. Στο πάτωμα. 

Τα δάχτυλά που άλλοτε ακολουθούν και άλλοτε προδίδουν.  

Το βλέμμα που καθηλώνεται σε κάτι ή κάποιον.  

Σπίθες ολόγυρα καμιά φορά. 

Δεν είναι μακιγιάζ.  Δεν είναι χορός και τραγούδι. Δεν είναι περούκα.  Μόνο η έκφραση. Μάσκες. Αυτό είναι, ναι! Η έκφραση. 

Λάθη που δε μπορούν να διορθώσουν. 

Σαρδάμ. Ρυθμός. Πρόβες ατέλειωτες τις νύχτες. Γέλιο. Οι αγωνίες και οι φόβοι. 

Είναι τα κοστούμια. Τα μπλουζάκια. Τα ξυπόλητα πόδια.  

Οι ψεύτικες πόρτες. Τα ψεύτικα σπίτια. Τα αληθινά μαχαίρια. 

Οι σκιές. Οι αντανακλάσεις. Είναι το φως που διαχέεται και κάνει τη σκόνη φανερή.  Τη γύμνια απόκοσμη. 

Είναι όσο πιο κοντά τόσο πιο μέσα.  

Είναι αυτοί που ξέρουν το καλό και σε κοιτάν ίσια στα μάτια. Εσένα του τέταρτου τοίχου. Είναι οι άλλοι που δεν έχουν ιδέα και στο εγώ τους μικραίνουν και διαλύονται. Κοιτούν το άπειρο. 

Είναι δυο κουφές κυρίες που μιλάνε δυνατά και κάνουν αυτόματη κριτική  -πώς λέμε αυτόματη μετάφραση- την ώρα ακριβώς της δράσης και σε συφιλιάζουν.

Μία κυρία που προσπαθεί να πάρει κάτι από την τσάντα με όσο το δυνατόν πιο αθόρυβες κινήσεις μέχρι που διαπιστώνει πως της έχει κολλήσει το φερμουάρ. Ευτυχώς δεν είναι ποπ-κορν και πατατάκι να συγκεντρώνεσαι επί ώρα στο κομμάτι που σφηνώθηκε στο δόντι σου.  

Είναι που ψάχνεις το θέατρο σε όλα τα απίθανα μέρη της πόλης.  

Είναι που θες να σχολιάσεις και δεν είναι σωστό.  

Είναι που είσαι άρρωστος και κρατιέσαι για να μη βήξεις.  

Είναι τα φουαγιέ και η μυθιστορηματική τους αύρα.  

Είναι που μουδιάζουν τα χέρια.  

Είναι όλες οι ατέλειες.  

Είναι οι ιστορίες από πίσω.  Κουβέντα μέχρι αργά, τελικές διορθώσεις, βροχή ως ηχοτόπιο, ταξίδι στο αεροδρόμιο.   

Καλή παράσταση.

* Το παραπάνω κείμενο δεν είναι δικό μου. Το βρήκα στην προσωπική σελίδα μιας κοπέλας στο ίντερνετ, μ' άρεσε και το ανέβασα κι εγώ. Συγγνώμη γι' αυτό:) *

Imagine...

How is it like...?

Πώς είναι να νιώθεις πως οι άνθρωποι σε κοροϊδεύουν μες την μούρη σου χωρίς ίχνος ντροπής?
Πώς είναι να έχεις την εντύπωση ότι σου μιλάνε αναγκαστικά για να ικανοποιήσουν δικά τους συμφέροντα?
Πώς είναι να συνειδητοποιείς ότι τελικά οι υποθέσεις σου είναι πραγματικότητα?
Πώς είναι να ανακαλύπτεις ότι ο άλλος σε θυμάται μόνο όταν έχει ανάγκη να ξεπεράσει την "άλλη" που τον φτύνει συνεχώς?
Πώς είναι να σε γεμίζουν ωραία λόγια και τελικά να μην εννοούν λέξη από όσα σου έχουν πει?
Πώς είναι να σου ζητάνε συγγνώμη που για πολύ καιρό είχαν εξαφανιστεί από τη ζωή σου χωρίς λόγο και εξηγήσεις και τελικά να εξαφανίζονται και πάλι την επόμενη κιόλας μέρα?
Δυστυχώς το έμαθα...
Χάρη σε εσένα...
Εσένα που δεν μας έδωσες καν την ευκαιρία να γνωριστούμε...
Ευχαριστώ που με τον τρόπο σου με έκανες να μην σπαταλήσω άδικα κι άλλο χρόνο μαζί σου...
Λυπάμαι μόνο για τον εαυτό μου και τις αδικίες που κάνει πάντα η μοίρα εις βάρος μου...
Καλά να περνάς...
Καλή τύχη...
Μόνο αυτό...